1 6

Monde Végétal

€4,80 EUR

Sprzedaż Wyprzedane

Z wliczonym podatkiem.

Warianty produktów

Ilość

NASIONA - Doryanthes excelsa (Lilia oszczepowa)

10 nasion Doryanthes excelsa (Doryanthes excelsa) + wszelkie porady dotyczące uprawy od siewu do kwitnienia.

Doryanthes excelsa, znana również jako australijska lilia olbrzymia, to wyjątkowa roślina dla ogrodników poszukujących czegoś wyjątkowego.

Ta monumentalna bylina najpierw tworzy dużą rozetę ciemnozielonych, błyszczących, wstążkowatych liści, a po kilku latach wykształca imponującą łodygę kwiatową, która może przekroczyć 4–5 metrów wysokości.

Jaskrawoczerwone, gęste i bardzo graficzne kwiaty od razu przyciągają wzrok i nadają ogrodowi niemal architektoniczny wymiar.

Mimo egzotycznego wyglądu, Doryanthes okazuje się stosunkowo wytrzymała, pod warunkiem, że zapewni jej dobrze przepuszczalne podłoże, słoneczne miejsce i wystarczająco dużo przestrzeni, aby mogła się rozwinąć.

Rzadko uprawiana, ma wysoką wartość ozdobną i szybko staje się rośliną charakterystyczną dla ogrodów kolekcjonerskich, dużych klombów lub wyrazistych aranżacji krajobrazowych.

Rada Kultury

Wszystkie instrukcje dotyczące uprawy znajdują się w paczkach z zamówieniami w formie drukowanych ulotek. Niektóre rośliny będą miały również własne samouczki wideo na kanale Monde Végétal TV.

Masz jakieś pytania?

Na wszelkie pytania Monde Végétal odpowie najszybciej jak to możliwe: contact.mondevegetal@gmail.com lub bezpośrednio za pomocą przycisku „Porozmawiaj z nami”.

Dostawa

Dostawa w cenie 4,95 euro, niezależnie od liczby paczek z nasionami. Przewidywany czas dostawy: około 1 tygodnia.

Zwrot paczki

Nie przyjmujemy zwrotów. Uszkodzone produkty wyślemy ponownie na nasz koszt, pod warunkiem dostarczenia dowodu uszkodzenia po otrzymaniu przesyłki.

Pokaż kompletne dane

RODZAJ UPRAWY

Jak prawidłowo uprawiać Doryanthes excelsa?

Lilia oszczepowata to spektakularna i niezwykła, wieloletnia roślina zielna.

Nie uprawiasz drzewa ani krzewu, ale olbrzymią roślinę, która przy dobrej pogodzie może żyć przez kilkadziesiąt lat.

Jego ulistnienie jest wiecznie zielone, składa się z długich, grubych, wstęgowych liści o bardzo wyrazistym wzorze, które tworzą dużą rozetę, mogącą osiągnąć średnicę od 1,5 do 2 metrów.

W okresie kwitnienia roślina prezentuje się naprawdę imponująco, gdyż jej łodyga kwiatowa może osiągnąć wysokość od 4 do 6 metrów.

Lilia oszczepowata jest uprawiana wyłącznie ze względu na walory ozdobne.

Ponieważ nie posiada on żadnych znanych zastosowań jadalnych, leczniczych ani aromatycznych i żadna jego część nie jest przeznaczona do spożycia.

Doryanthes excelsa można uprawiać na zewnątrz wyłącznie w łagodnym klimacie, szczególnie w rejonach śródziemnomorskich, gdzie zimy są krótkie i suche.

W większości regionów Francji uprawa w doniczkach jest nadal preferowaną metodą, ponieważ pozwala ona na ochronę rośliny zimą.

Kwitnienie następuje wiosną i wczesnym latem, najczęściej między majem a lipcem, ale tylko na dojrzałych roślinach.

Dlatego należy uzbroić się w cierpliwość, gdyż roślina ta rośnie bardzo powoli: kwitnie zazwyczaj po 8–15 latach od wysiewu, czasami dłużej, jeśli warunki nie są idealne.

Lilia oszczepowa nie wytwarza cebuli ani kłącza, lecz rozwija mięsisty i silny system korzeniowy, głęboko zakorzeniony w glebie.

Jest to roślina zimozielona, nie geofit.

Ponieważ nie nadaje się do spożycia, nie wymaga zbiorów ani obróbki kulinarnej, a pojęcie czasu między zasadzeniem a zbiorem nie ma tu zastosowania.

Z drugiej strony, jej trwałość jest niezwykła – dobrze ugruntowana roślina może z łatwością żyć ponad 30–40 lat.

Jeśli chodzi o mrozoodporność, należy zachować czujność: lilia oszczepowa może czasami wytrzymać temperatury bliskie -4 do -5 °C, ale wyłącznie na doskonale przepuszczalnym i suchym podłożu.

W praktyce zaleca się, aby nie schodzić nigdy poniżej 0 do -2 °C.

Jeśli twój klimat jest umiarkowany, musisz hojnie ściółkować podstawę rośliny i unikać wilgoci zimowej.

Najlepiej przezimować roślinę w miejscu chronionym przed mrozem, w jasnym pomieszczeniu o temperaturze od 5 do 10 °C.

LOKALIZACJA

Jak prawidłowo uprawiać Doryanthes excelsa?

Lilia oszczepowa najlepiej rośnie w pełnym słońcu, co jest warunkiem koniecznym uzyskania silnej rośliny i późniejszego kwitnienia.

Można jednak posadzić roślinę także w jasnym, półcienistym miejscu, szczególnie w bardzo gorących regionach, aby ograniczyć stres wodny latem.

W stanie naturalnym gatunek ten rośnie we wschodniej Australii, na otwartych, skalistych terenach lub na skraju rzadkich lasów.

Na glebach dobrze odwodnionych, ale stosunkowo głębokich, z gorącymi latami i łagodnymi zimami.

Jego port jest ogromny i zachwyca architekturą.

W otwartym terenie rozeta osiąga zazwyczaj 1,5–2 m szerokości, natomiast wysokość poza okresem kwitnienia wynosi około 1,5–2 m.

W okresie kwitnienia łodyga kwiatowa może osiągnąć wysokość od 4 do 6 metrów.

Uprawiane w doniczkach wymiary pozostają skromniejsze: należy przeznaczyć średnio 1–1,5 m szerokości na 1,2–1,5 m wysokości, kwitnienie powinno następować rzadziej i często później.

Wskazane jest osłonić roślinę od silnych wiatrów, ponieważ długie, sztywne liście mogą się łamać, a łodyga kwiatowa staje się wrażliwa na podmuchy wiatru.

Lilia oszczepowata źle znosi długotrwałą suszę, szczególnie w doniczkach.

Dlatego należy dbać o chłodną, ale doskonale przepuszczalną glebę, bez nadmiaru zastałej wody.

Po zakorzenieniu się w gruncie roślina znosi krótkie okresy suszy, jednak jej estetyka utrzymuje się dłużej, gdy jest regularnie podlewana latem.

Spektakularne kwitnienie przyciąga pszczoły i inne zapylacze, co sprawia, że jest to doskonała roślina ozdobna miododajna, nawet jeśli nie jest rośliną bezpośrednio interesującą.

Nie posiada typowych roślin towarzyszących w rozumieniu ogrodnictwa warzywnego, ale doskonale komponuje się z egzotycznymi roślinami z łagodnego klimatu, takimi jak palmy, agawy czy kordyliny.

Nie ma tu żadnego szczególnego zagrożenia: roślina nie ma kolców ani toksycznego soku, choć sztywne liście mogą mieć lekko ostre brzegi.

Jego mięsisty i głęboki system korzeniowy pozostaje silny, ale nie agresywny.

Można więc sadzić roślinę bez ryzyka uszkodzenia fundamentów, zachowując jedynie odległość odpowiadającą jej rozmiarom dorosłym.

Ziemia i doniczki

Jakiego rodzaju ziemi doniczkowej powinienem użyć dla rośliny Doryanthes excelsa?

Aby skutecznie uprawiać lilię oszczepową, należy wybrać głęboką glebę, zdolną pomieścić jej mięsisty i silny system korzeniowy, a jednocześnie dobrze zdrenowaną.

Idealna gleba jest bogata w próchnicę, lekka i napowietrzona, bogata w materię organiczną, ale nigdy nie zbita.

W stanie naturalnym roślina ta rośnie na glebach mineralnych lub średnio bogatych, często na skalistym terenie, co tłumaczy jej zapotrzebowanie na drenaż i natlenienie korzeni.

Z kolei najgorszym typem gleby dla Doryanthes excelsa pozostaje gleba ciężka, zwarta i podmokła, zwłaszcza zimne gliny, które zatrzymują wilgoć zimą.

Warunki te szybko sprzyjają gniciu korzeni i korzeni, głównej przyczynie nieurodzaju.

Zbyt płytka gleba ogranicza również rozwój rośliny i negatywnie wpływa na jej długoterminową witalność.

Aby poprawić jakość gleby, należy ją najpierw spulchnić na głębokość co najmniej 50–60 cm.

Następnie dodaj do mieszanki dojrzały kompost lub bogatą ziemię doniczkową, aby uzyskać próchnicę.

W przypadku gleb ciężkich konieczne jest dodanie materiałów drenażowych, takich jak gruby piasek, pucolana lub żwir, oraz zasadzenie roślin na lekko podwyższonym kopcu, aby odprowadzić nadmiar wody.

Idealne pH mieści się w przedziale od 6 do 7, czyli jest lekko kwaśne lub neutralne. Roślina najlepiej toleruje takie pH przez dłuższy czas.

Gleba musi mieć doskonały drenaż, musi być chłodna latem i szybko wysychać zimą.

Z tego powodu roślina ta preferuje glebę ani ciężką, ani duszącą, raczej piaszczystą lub bogatą w próchnicę, nigdy zwartą.

Zbyt zbita gleba blokuje dostęp tlenu do korzeni i znacznie spowalnia wzrost roślin.

Podsumowując, należy dążyć do uzyskania głębokiej, luźnej, bogatej w próchnicę i doskonale odwodnionej gleby, co jest warunkiem niezbędnym do długotrwałej uprawy tej olbrzymiej rośliny.

PODLEWANIE

Jak prawidłowo podlewać lilię Javelot?

Lilia wodna wymaga regularnego podlewania latem, szczególnie w okresie upałów.

W otwartym terenie należy podlewać 1–2 razy w tygodniu, zawsze pozwalając glebie odsączyć wodę pomiędzy podlewaniami.

W przypadku przedłużających się okresów intensywnego upału konieczne może okazać się dodatkowe podlewanie, aby gleba pozostała lekko chłodna.

Zimą potrzeby rośliny drastycznie spadają: w otwartym terenie podlewanie staje się zbędne, z wyjątkiem wyjątkowo suchych zim, gdyż nadmiar wody jest znacznie groźniejszy niż jej brak.

Roślina ta jest wrażliwa na zimną wodę, szczególnie gdy gromadzi się ona u podstawy łodygi.

Podlewanie bardzo zimną wodą w połączeniu z niską temperaturą może powodować stres korzeni i sprzyjać ich gniciu.

Z drugiej strony, liście całkiem dobrze znoszą wilgotność otoczenia.

Okazjonalne podlewanie liści nie stanowi problemu, ponieważ roślina jest naturalnie odporna na choroby grzybowe.

Częste i długotrwałe podlewanie liści, zwłaszcza w chłodniejszą pogodę, może jednak powodować powstawanie plam na liściach i pogorszenie ich wyglądu, nie będąc przy tym poważnym problemem.

Ściółkowanie gleby jest zalecane, zwłaszcza latem, ponieważ pomaga zatrzymać wilgoć w glebie i zmniejsza potrzebę podlewania.

Należy jednak stosować ściółkę przepuszczalną i napowietrzoną, np. korę, żwir lub pucola, a unikać ściółek zbyt zbitych, które zatrzymują wilgoć zimą.

W przypadku uprawy w doniczkach podlewanie musi być jeszcze bardziej kontrolowane: podlewamy, gdy tylko pierwsze kilka centymetrów podłoża przeschnie, nigdy nie pozostawiamy zastałej wody w podstawce.

Zimą, jeśli roślina rośnie w doniczce, należy znacznie ograniczyć ilość podlewania, podlewając ją jedynie bardzo delikatnie co 3–4 tygodnie. Ma to zapobiec całkowitemu wyschnięciu korzeni.

W warunkach zewnętrznych lilia oszczepowa dobrze rośnie na obszarach, gdzie roczne opady wynoszą od 800 do 1200 mm, a lata są równomiernie rozłożone w ciągu roku, a zimy są gorące, a zimy stosunkowo suche.

Może jednak wytrzymać minimalne opady deszczu rzędu 600 mm/rok, jeśli zapewni się jej regularne podlewanie latem.

Wytrzymuje do 1500 mm opadów rocznie pod warunkiem, że gleba jest doskonale odwodniona i nie jest podmokła zimą.

NAWÓZ

Jak prawidłowo karmić Doryanthes excelsa?

Lilia oszczepowa nie jest rośliną nadmiernie wymagającą, ale potrzebuje regularnego i zrównoważonego odżywiania, aby wykształcić bujne liście i w dłuższej perspektywie zapewnić jej kwitnienie.

Dlatego nie należy przesadzać z nawożeniem, gdyż nadmiar stymuluje głównie wzrost liści kosztem odporności i długowieczności.

Roślina ta preferuje umiarkowane, ale regularne nawożenie.

Można stosować zarówno nawóz uniwersalny, jak i bardziej specjalistyczny, jednak najbardziej odpowiednie są nawozy organiczne lub organiczno-mineralne.

W otwartym terenie doskonałą bazę stanowi nawóz granulowany o powolnym uwalnianiu, stosowany wiosną, który stopniowo odżywia korzenie, nie powodując ryzyka poparzenia.

W doniczkach bardziej praktyczny jest zrównoważony nawóz płynny, gdyż pozwala on na precyzyjną kontrolę nakładów i szybkie wchłanianie.

Najlepszym rozwiązaniem jest zrównoważony nawóz NPK, np. 10-10-10 lub 12-8-10, wzbogacony mikroelementami.

Okres zapłodnienia trwa od marca do września.

W otwartym terenie zazwyczaj wystarcza główne zastosowanie wiosną, ewentualnie uzupełnione drugim, lekkim zastosowaniem na początku lata.

W przypadku doniczki można nawozić co 2–3 tygodnie w okresie aktywnego wzrostu.

Jesienią i zimą należy całkowicie zaprzestać nawożenia, gdyż roślina wchodzi w stan względnego spoczynku.

Dojrzały kompost jest w pełni dostosowany do zaspokojenia niektórych potrzeb gleby: coroczne stosowanie go wiosną poprawia strukturę gleby i wspomaga wzrost.

Dobrze rozłożony obornik również może być odpowiedni, ale tylko w niewielkich ilościach i nigdy świeży, aby uniknąć nadmiaru azotu.

Aby uzyskać zdrową, dobrze zbudowaną roślinę zdolną do kwitnienia, najlepszym wyborem pozostaje zrównoważony nawóz bogaty w potas, który jest kluczowym pierwiastkiem wpływającym na wytrzymałość tkanek i przyszłą łodygę kwiatową.

Najczęstsze niedobory dotyczą azotu, który powoduje bladość liści i powolny wzrost, a także magnezu, który powoduje żółknięcie między nerwami starszych liści.

Regularne, lecz umiarkowane nawożenie, w połączeniu z glebą bogatą w materię organiczną, pomaga uniknąć tych zaburzeń równowagi.

Podsumowując, należy dążyć do delikatnego, stopniowego i zrównoważonego nawożenia.

Aby uszanować powolne tempo rozwoju lilii oszczepowej i wspierać ją w dłuższej perspektywie.

JAK SIĄĆ

Jak siać nasiona Doryanthes excelsa?

Wskaźnik kiełkowania nasion Doryanthes excelsa jest na ogół dobry i wynosi średnio od 60 do 80%, pod warunkiem, że nasiona są świeże i prawidłowo wysiane.

Kiełkowanie przebiega powoli: należy odczekać od 3 do 8 tygodni, czasami dłużej, ponieważ gatunek ten od samego początku charakteryzuje się powolnym rytmem wzrostu.

Idealna temperatura siewu wynosi od 20 do 25 °C, a stabilna temperatura sprzyja regularnemu kiełkowaniu.

Siew można wykonywać głównie od marca do czerwca, pod ogrzewanym dachem lub w jasnym pomieszczeniu; w regionach o bardzo łagodnym klimacie możliwy jest także wczesny siew, już od lutego.

Podlewanie należy wykonywać delikatnym strumieniem, gdyż młode siewki na początku są delikatne.

Podłoże musi być lekko wilgotne, ale nie rozmokłe, aby zapobiec wystąpieniu zgorzeli siewek.

Nasiona i młode rośliny przyciągają niewielu drapieżników, jednak ślimaki mogą atakować młode liście na zewnątrz.

Dlatego po podniesieniu nadal zaleca się zachowanie ostrożności.

Podczas kiełkowania sadzonki należy umieścić w miejscu o jasnym świetle, ale unikać bezpośredniego światła słonecznego, które mogłoby wysuszyć podłoże i spalić młode pędy.

Nasiona należy lekko zakopać, na głębokości około 1–2 cm, a następnie przykryć drobnym, dobrze przepuszczalnym podłożem.

Lekka mieszanka, składająca się z kompostu do nasion i materiału drenażowego, sprzyja równomiernemu kiełkowaniu.

Gdy sadzonki dobrze się ukorzenią, można stopniowo zwiększać ilość światła i odstępy między podlewaniami, aby zahartować młode rośliny przed ich długoterminową uprawą.

Nasiona lilii oszczepowatej cechują się na ogół dobrą zdolnością kiełkowania, wynoszącą średnio od 60 do 80%, pod warunkiem, że są świeże i prawidłowo wysiane.

Kiełkowanie przebiega powoli: należy odczekać od 3 do 8 tygodni, czasami dłużej, ponieważ gatunek ten od samego początku charakteryzuje się powolnym rytmem wzrostu.

Idealna temperatura siewu wynosi od 20 do 25 °C, a stabilna temperatura sprzyja regularnemu kiełkowaniu.

Siew można wykonywać głównie od marca do czerwca, pod ogrzewanym dachem lub w jasnym pomieszczeniu; w regionach o bardzo łagodnym klimacie możliwy jest także wczesny siew, już od lutego.

Podlewanie należy wykonywać delikatnym strumieniem, gdyż młode siewki na początku są delikatne.

Podłoże musi być lekko wilgotne, ale nie rozmokłe, aby zapobiec wystąpieniu zgorzeli siewek.

Nasiona i młode rośliny przyciągają niewielką liczbę drapieżników, jednak ślimaki mogą atakować młode liście na zewnątrz, dlatego po wzejściu roślin nadal zaleca się ochronę.

Podczas kiełkowania sadzonki umieszcza się w miejscu o jasnym świetle, ale nie w miejscu, gdzie są wystawione na bezpośrednie działanie promieni słonecznych, gdyż mogą one wysuszyć podłoże i spalić młode pędy.

Nasiona należy lekko zakopać, na głębokości około 1–2 cm, a następnie przykryć drobnym, dobrze przepuszczalnym podłożem.

Lekka mieszanka, składająca się z kompostu do nasion i materiału drenażowego, sprzyja równomiernemu kiełkowaniu.

Gdy sadzonki dobrze się ukorzenią, można stopniowo zwiększać ilość światła i odstępy między podlewaniami, aby zahartować młode rośliny przed ich długoterminową uprawą.

JAK SADZIĆ

Jak prawidłowo sadzić lilię Javelot?

Sadzenie lilii oszczepowej najlepiej przeprowadzać wiosną, między kwietniem a czerwcem, gdy ryzyko przymrozków jest już całkowicie zanikłe, a gleba zaczyna się nagrzewać.

W przypadku siewki roślinę można przesadzić do gruntu dopiero wtedy, gdy będzie dobrze ukorzeniona.

Zazwyczaj po 2–3 latach uprawy w doniczce, ale tylko jeśli klimat w Twoim kraju jest łagodny w zimie.

Aby zasadzić roślinę prawidłowo, należy przygotować głęboką, luźną i doskonale przepuszczalną glebę, a następnie posadzić roślinę, nie zakopując kołnierza, aby uniknąć ryzyka gnicia.

Po posadzeniu należy je dokładnie podlać, aby zapewnić dobry kontakt gleby z korzeniami.

Następnie przez pierwsze kilka tygodni należy utrzymywać glebę w stanie lekko chłodnym.

Pielęgnacja po posadzeniu pozostaje prosta, ale regularna.

W pierwszym roku należy podlewać roślinę częściej, zwłaszcza w czasie upałów, aby pobudzić wzrost głębszych korzeni.

Drenażowa ściółka pomaga zatrzymać wilgoć latem i chronić kołnierz zimą.

Roślina ta nie wymaga przycinania, gdyż jej liście odnawiają się naturalnie.

Można jednak usuwać uszkodzone liście, aby zachować czysty wygląd.

Rozeta nie wymaga podparcia, gdyż jest naturalnie stabilna. Jednakże w okresie kwitnienia, w wietrznych miejscach, przydatna może okazać się solidna podpora, która podtrzyma łodygę kwiatową.

W większości regionów lilię oszczepową należy uprawiać w doniczce ze względu na jej słabą mrozoodporność.

Następnie należy wybrać bardzo duży, głęboki i perforowany pojemnik, aby pomieścić jego powolny, ale intensywny rozwój.

Podłoże powinno być żyzne i dobrze przepuszczalne, a przesadzanie należy wykonywać w regularnych odstępach czasu, co 2–3 lata.

Zimą należy umieścić doniczkę w jasnym, chronionym przed mrozem miejscu, najlepiej o temperaturze od 5 do 10°C, i znacznie ograniczyć podlewanie.

Taka uprawa w doniczce pozwala kontrolować zimno, wilgotność i wzrost rośliny, a jednocześnie pozwala cieszyć się nią przez długi czas.

ZBIÓR

Kiedy i jak zbierać roślinę Doryanthes excelsa?

Lilia oszczepowa nie jest rośliną jadalną we współczesnej kulturze ogrodniczej.

Zatem koncepcja produkcji żywności nie ma tu zastosowania. Roślina jest jednak samopylna.

Ponieważ kwiatostan może wytwarzać żywotne nasiona bez konieczności hodowli wielu osobników, nawet jeśli zapylanie przez owady zwiększa produkcję.

Nie ma możliwości zbierania liści, łodyg, kwiatów ani owoców w celach kulinarnych.

Liście są twarde i włókniste, nie nadają się do spożycia.

Jego łodygi i kwiaty nie stanowią pożywienia.

Kwiaty, choć efektowne i bogate w nektar, nie są jadalne.

Owoce, które mają postać suchych torebek, również są niejadalne. Dlatego nie ma żadnych kulinarnych preparatów ani wskaźników dojrzałości, które można by monitorować.

Jedyne możliwe „żniwo” dotyczy nasion, wyłącznie w celu rozmnażania.

Można je zbierać, gdy torebki nasienne staną się brązowe i naturalnie wyschną, kilka tygodni po kwitnieniu.

Na tym etapie otwierają się łatwo lub po ręcznym otwarciu uwalniają nasiona.

Nasiona są wtedy gotowe do wysiewu lub przechowywania w suchym miejscu.

Smak rośliny nie został opisany, ponieważ nie jest ona przeznaczona do spożycia.

CHOROBY I SZKODNIKI

Co można zrobić, aby chronić Doryanthes excelsa?

Lilia oszczepowata jest rośliną ogólnie odporną i mało podatną na choroby, pod warunkiem, że zapewni się jej odpowiednie warunki uprawy.

Najczęstsze problemy prawie zawsze biorą się z nadmiaru wilgoci lub źle odwodnionej gleby.

Najczęściej obserwowaną chorobą jest zgnilizna korzeni i kołnierzyków, wywoływana przez grzyby glebowe, szczególnie zimą.

Na liściach można czasami zaobserwować plamy lub rozproszone żółknięcie, najczęściej związane z nadmierną wilgotnością, niekontrolowanym podlewaniem lub niewielkim niedoborem składników odżywczych.

Liczba najczęściej występujących szkodników jest stosunkowo niewielka.

Ślimaki i ślimaki mogą atakować młode rośliny i sadzonki, szczególnie wiosną.

W przypadku roślin uprawianych w doniczkach lub pod osłonami, szkodniki te mogą czasami osiedlać się u podstawy liści.

Podobnie jak mszyce na młodych tkankach, ale nie powodując większych szkód w dobrze rozwiniętych dorosłych roślinach.

Największym zagrożeniem dla Doryanthes excelsa pozostaje oczywiście stojąca woda, zimna wilgoć i zgnilizna serca, która może doprowadzić do szybkiego obumarcia rośliny.

W przeciwieństwie do wielu roślin egzotycznych, ataki owadów są wtórne i rzadko śmiertelne.

Jednakże zgnilizna, która opanowała kołnierzyk, jest często nieodwracalna.

Aby zapobiec chorobom i szkodnikom, należy zadbać o odpowiedni drenaż i unikać nadmiernego podlewania, zwłaszcza zimą.

Zaleca się sadzenie na kopcu lub podwyższeniu w ciężkiej glebie, tak aby kołnierz rośliny był dobrze widoczny.

Drenażowa ściółka ogranicza rozchlapywanie się wody na liściach i chroni korzenie, nie powodując ich uduszenia.

Należy również zadbać o dobrą cyrkulację powietrza, unikając zamkniętych przestrzeni.

W walce ze szkodnikami zazwyczaj wystarcza regularny monitoring, w razie potrzeby uzupełniany delikatnymi metodami, takimi jak ręczne usuwanie ślimaków lub stosowanie naturalnych środków przeciwko misecznikom.

Podsumowując, zdrowa gleba, kontrolowane podlewanie i dobrze wybrane miejsce to najlepsze sposoby, aby lilia oszczepowa zachowała doskonałe zdrowie na długi czas.